تبدیل خودکار CAD به رویت؛ آنچه افزونه می‌سازد و آنچه به تصمیم طراح نیاز دارد

معیار ارزیابی، خروجی است. مدل تبدیل‌شده باید المان‌هایی داشته باشد که رویت آن‌ها را دیوار، کف و بازشو می‌شناسد و هرکدام تایپ، تراز و پارامترهایی دارند که اسکجوال‌ها می‌توانند آن‌ها را بخوانند. اگر خروجی فقط خطوطی روی یک ویو باشد، یا حجمی In-Place به‌شکل ساختمان، تبدیلی انجام نشده است. نقشه فقط جابه‌جا شده است.

همین معیار، تفاوت این روش با خدماتی را نشان می‌دهد که مجموعه‌ی نقشه را به‌صورت دستی بازترسیم می‌کنند و مدل تحویل می‌دهند. ظاهر نتیجه ممکن است یکسان باشد. تفاوت در مجموعه‌ی نقشه‌ی بعدی است: یا دوباره همان هفته‌ها صرف می‌شود، یا یک اجرا و یک بازبینی.

رویت دو روش برای واردکردن فایل DWG دارد که هر دو در زبانه‌ی Insert قرار دارند. Link CAD ارجاعی به فایل اصلی نگه می‌دارد، در نتیجه نقشه‌ی اصلاح‌شده با بارگذاری دوباره‌ی لینک به‌روز می‌شود. Import CAD نسخه‌ای ثابت را در پروژه جای می‌دهد که دیگر تغییرات فایل اصلی را دنبال نمی‌کند. مستندات Revit API نتیجه‌ی هر دو را یکسان توصیف می‌کند: یک ImportInstance، یعنی المانی که در عملیات Import یا Link ساخته می‌شود.

یک المان. تمام خطوط، کمان‌ها و بلوک‌های نقشه درون همین المان قرار دارند. رویت می‌تواند لایه‌های آن را نمایش دهد یا پنهان کند و به هندسه‌ی آن اسنپ کند، اما دیواری را که فقط به‌صورت دو خط درون یک فایل واردشده وجود دارد، در اسکجوال نمی‌آورد.

برای ترسیم روی نقشه، Link بهتر از Import است. لینک مدل را سبک‌تر نگه می‌دارد، با نقشه به‌روز می‌شود و پس از تکمیل مدل به‌راحتی حذف می‌شود. گزینه‌ای که باید از آن پرهیز کرد، Explode کردن فایل واردشده است؛ این کار یک المان را به تعداد زیادی خط جداگانه و Line Style جدید تبدیل می‌کند که مدت‌ها پس از حذف نقشه در پروژه باقی می‌مانند.

دو تنظیم تعیین می‌کند که مراحل بعدی درست روی هم قرار بگیرند یا نه. واحد واردکردن باید با واحد نقشه یکسان باشد و به حدس Auto-Detect سپرده نشود، و روش جای‌گذاری، معمولاً Origin to Origin یا Shared Coordinates، باید پیش از ورود اولین پلان توافق شود. پلانی که با مقیاس یا جابه‌جایی نادرست وارد شود، خطای خود را به تمام مراحل بعدی منتقل می‌کند.

مراحل روش دستی شناخته‌شده است: پاک‌سازی نقشه، لینک‌کردن آن، ترسیم دیوارها با Pick Lines، قراردادن درها و پنجره‌ها یکی‌یکی، تعریف ترازها، تکمیل پارامترها و در پایان تطبیق همه‌چیز با نقشه. هر مرحله ساده است، اما در ابعاد یک ساختمان واقعی، هیچ‌کدام سریع نیست.

Pick Lines مرحله‌ای است که خودکار به نظر می‌رسد، اما خودکار نیست. این ابزار از هر خطی که انتخاب می‌کنید یک دیوار می‌سازد، یکی پس از دیگری، و هر بار که نقشه تغییر می‌کند، تصمیم درباره‌ی تایپ دیوار، Location Line و ارتفاع را از کاربر می‌خواهد.

مرحله‌ی تطبیق، همان مرحله‌ای است که تیم‌ها نزدیک موعد تحویل حذف می‌کنند و همان مرحله‌ای است که قابل‌اعتمادبودن مدل را تعیین می‌کند. دیواری که از خط نادرست یک جفت خط ترسیم شود، به اندازه‌ی ضخامت خود جابه‌جا است. هیچ هشداری ظاهر نمی‌شود و خطا بعدها به‌صورت اندازه‌ای که جمع آن درست درنمی‌آید، دیده می‌شود.

افزونه‌ی تبدیل آنچه را نقشه نشان می‌دهد می‌خواند، نه آنچه ترسیم‌کننده در نظر داشته است. این دو به‌ندرت یک نقشه هستند.

ریشه‌ی بیشتر تبدیل‌های ناموفق در مجموعه‌ی نقشه است، نه در ابزار. پیش از هر اجرا، مجموعه‌ی نقشه باید این ویژگی‌ها را داشته باشد:

• استاندارد لایه‌ای که واقعاً رعایت شده است: دیوارها، درها، پنجره‌ها، ستون‌ها و حاشیه‌نویسی روی لایه‌های جداگانه، با نام‌های یکسان در تمام شیت‌ها.
• بلوک برای درها و پنجره‌ها، به‌جای خطوط Explode‌شده، تا هر مورد به‌صورت یک شیء با موقعیت و عرض مشخص خوانده شود.
• ضخامت یکسان برای هر نوع دیوار، تا یک جفت خط با فاصله‌ی مشخص به یک تایپ دیوار در Revit نسبت داده شود.
• هندسه‌ی تمیز: گوشه‌های بسته، بدون خطوط تکراری روی هم و بدون دیوارهایی که با هاشور ترسیم شده‌اند.
• یک پلان برای هر تراز، با مبدأ مشترک، تا طبقات در محل درست روی هم قرار بگیرند.

هیچ‌کدام از این موارد کار تازه‌ای نیست. این همان استاندارد ترسیمی است که بیشتر دفاتر یک‌بار آن را مکتوب کرده‌اند. افزونه‌ی تبدیل، اولین خواننده‌ای است که نقشه را واقعاً بر اساس آن استاندارد می‌سنجد.

افزونه‌ی تبدیل، یک Add-in است که بر پایه‌ی Revit API ساخته می‌شود. این افزونه هندسه‌ی نقشه‌ی لینک‌شده را می‌خواند، یعنی تک‌تک خطوط و کمان‌ها و لایه‌ای که هرکدام روی آن قرار دارد. از این‌جا به بعد، کار شامل دسته‌بندی و جای‌گذاری است:

1. دسته‌بندی: هندسه بر اساس لایه و بلوک به دیوار، بازشو، ستون و مواردی که باید نادیده گرفته شوند تفکیک می‌شود.
2. جفت‌کردن خطوط: خطوط موازی با فاصله‌ی مشخص پیدا می‌شوند و هر جفت به محور یک دیوار با ضخامت معین تبدیل می‌شود.
3. تطبیق تایپ: هر ضخامت و لایه به تایپ دیواری نسبت داده می‌شود که دفتر از پیش در کتابخانه‌ی فمیلی‌های خود دارد.
4. جای‌گذاری: دیوارها روی تراز درست ساخته می‌شوند و درها و پنجره‌ها در محل‌هایی که بلوک‌ها مشخص کرده‌اند، درون دیوار میزبان قرار می‌گیرند.
5. گزارش: تعداد المان‌های ساخته‌شده شمارش می‌شود و مواردی که ساخته نشده‌اند، همراه با موقعیت آن‌ها فهرست می‌شوند تا یک نفر آن‌ها را بررسی کند.

مرحله‌ی پنجم، همان مرحله‌ای است که باید بر آن تأکید کرد. ابزاری که دیوار ناخوانا را بی‌صدا کنار بگذارد، مدلی تحویل می‌دهد که کامل به نظر می‌رسد و کامل نیست. ابزار تبدیل ETABS به Revit ما نیز آنچه را ساخته نشده، روی صفحه گزارش می‌دهد، چون المان جامانده پرهزینه‌ترین موردی است که بعدها باید پیدا شود.

دیوارها ساده‌ترین بخش برای توضیح و کوچک‌ترین بخش یک مدل قابل‌استفاده هستند. ترازها از کل مجموعه‌ی نقشه به دست می‌آیند: هر پلان به یک طبقه تعلق دارد و ارتفاع طبقات از مقطع یا جدول ترازها خوانده می‌شود، نه از خود پلان. افزونه‌ی تبدیل باید این ارتفاع‌ها را یک‌بار دریافت کند و تمام ترازها را بر اساس آن‌ها بسازد.

کف‌ها و اتاق‌ها به مرزهای بسته وابسته‌اند. محدوده‌ی دالی که به‌صورت یک پلی‌لاین بسته ترسیم شده، مستقیماً به کف تبدیل می‌شود، اما محدوده‌ای که از قطعه‌خطوط جداگانه تشکیل شده، ابتدا باید به هم متصل شود و فاصله‌ای چند میلی‌متری کافی است تا این کار متوقف شود. اتاق‌ها به دیوارها وابسته‌اند: وقتی دیوارها درست قرار گرفته و به هم متصل شده باشند، رویت در هر فضای بسته یک اتاق قرار می‌دهد.

نام اتاق‌ها مسئله‌ی جداگانه‌ای است. Revit API متن‌های درون فایل CAD واردشده را در اختیار نمی‌گذارد، در نتیجه انتقال نام‌ها معمولاً به خواندن مستقیم خود فایل DWG نیاز دارد، نه هندسه‌ی لینک‌شده‌ی آن.

سه مسیر واقعی وجود دارد و هرکدام برای حجم متفاوتی از کار مناسب است:

• اسکریپت Dynamo نقشه‌ی لینک‌شده را می‌خواند، خطوط را بر اساس لایه فیلتر می‌کند و از منحنی‌ها دیوار می‌سازد. این روش برای یک پروژه و یک استاندارد ترسیم مناسب است و سریع‌ترین راه برای شناخت محتوای واقعی نقشه‌هاست. نوشته‌ی توسعه اسکریپت اختصاصی Dynamo نشان می‌دهد اسکریپت از چه نقطه‌ای دیگر کافی نیست.
• پلاگین اختصاصی همین کار را از طریق Revit API انجام می‌دهد، با قواعد دسته‌بندی، جدول تطبیق تایپ‌ها و گزارش نهایی. این روش برای دفاتری مناسب است که مجموعه‌ی نقشه را بارها از منابع ثابتی دریافت می‌کنند.
• سکو یا سرویس تبدیل، که برخی از آن‌ها هندسه را با یادگیری ماشین دسته‌بندی می‌کنند، حتی نقشه‌های بدون استاندارد لایه را نیز می‌خوانند. در عوض، دسته‌بندی به یک حدس تبدیل می‌شود و هر حدس، مانند ترسیم دستی، به بررسی نیاز دارد.

دسته‌بندی بر اساس لایه و نام بلوک قطعی است: یک نقشه‌ی مشخص، هر بار همان مدل را تولید می‌کند. عامل تعیین‌کننده میان این سه مسیر، تکرار است. یک ساختمان که یک‌بار تبدیل می‌شود، ساخت هیچ ابزاری را توجیه نمی‌کند. مجموعه‌ی نقشه‌ای با قالب مشابه که هر ماه می‌رسد، توجیه می‌کند.

خودکارسازی همه‌چیز، نقطه‌ای است که این پروژه‌ها در آن از مسیر خارج می‌شوند. مدل‌سازی دستی برخی بخش‌های نقشه ارزان‌تر از آموزش آن‌ها به ابزار است: دیوارهای منحنی و نامنظم، پله‌ها، جزئیات یک‌باره و هر چیزی که در هر شیت به‌شکل متفاوتی ترسیم شده است.

جزئیات دوبعدی مرز دیگر است. مقطع دیوار یا جزئیات آب‌بندی به‌ندرت باید به هندسه‌ی مدل تبدیل شود. این جزئیات می‌توانند به‌صورت Drafting View، لینک‌شده یا بازترسیم‌شده، منتقل شوند و دوبعدی باقی بمانند.

افزونه‌ی تبدیل مناسب، المان‌های تکرارشونده را می‌سازد و بقیه را همراه با فهرستی از موارد باقی‌مانده و محل آن‌ها، به‌روشنی تحویل می‌دهد. کسی که مدل را تکمیل می‌کند، باید تصمیم بگیرد، نه جست‌وجو کند.

بیشتر نوشته‌ها درباره‌ی تبدیل CAD به رویت در معماری متوقف می‌شوند: دیوار، در و پنجره. سازه و تأسیسات به چیزی بیش از هندسه نیاز دارند.

اعضای سازه‌ای باید به‌صورت تیر و ستون با فمیلی، جهت و رفتار تحلیلی درست ساخته شوند. وقتی مدل سازه در نرم‌افزار تحلیل وجود دارد، تبدیل از همان منبع معمولاً قابل‌اعتمادتر از خواندن نقشه‌ی آن است. به همین دلیل ابزار تبدیل ETABS به Revit ما خروجی Excel خود ETABS را می‌خواند، نه پلان CAD را.

تأسیسات دشوارترین حالت است. داکت در رویت بخشی از یک سیستم با کانکتور، ابعاد و جهت جریان است و یک خط روی پلان CAD هیچ‌کدام از این اطلاعات را ندارد. تبدیل نقشه‌های تأسیسات امکان‌پذیر است، اما مدل حاصل برای هر المان به بازبینی بیشتری نسبت به معماری نیاز دارد و بهتر است هزینه‌ی این بازبینی از ابتدا در برآورد دیده شود.

اگر فقط یک ساختمان قدیمی دارید که باید به رویت منتقل شود، آن را دستی مدل کنید. پلان‌ها را لینک کنید، ترازها را تعریف کنید و با فهرست مرتبی از تایپ‌های دیوار، مدل را بسازید. برای این کار نیازی به ساخت ابزار یا استخدام کسی، از جمله ما، نیست.

ساخت افزونه‌ی تبدیل زمانی منطقی است که مجموعه‌ی نقشه‌ها با قالب مشابهی مدام می‌رسند، تایپ‌های دیوار و در در هر پروژه تکرار می‌شوند و هفته‌های ترسیم دوباره، هزینه‌ای تکرارشونده است. در این حالت، قیمت ابزار را میزان نامرتب‌بودن نقشه‌ها و تعداد انواع المانی که باید پوشش دهد تعیین می‌کند، همان منطقی که در نوشته‌ی توسعه پلاگین رویت چقدر هزینه دارد شرح داده شده است. ساخت خود ابزار در قالب توسعه پلاگین رویت انجام می‌شود.